Trawy mniej znane

Bambusy

fot. Bambusy

Trawy, jako element aranżacji ogrodowych i parkowych, wykorzystywane były już w ubiegłych stuleciach. Trawy należą do grupy najbardziej wytrzymałych roślin ozdobnych. Łatwość uprawy, trwałość oraz odporność traw na niekorzystne warunki, choroby i szkodniki zapewnia powodzenie uprawy. Zróżnicowany pokrój, atrakcyjne barwy oraz wymagania siedliskowe powodują, że są one interesującym elementem ozdobnym, służącym do nasadzeń pojedynczych (gatunki wysokie) lub w grupach oraz w kompozycjach z bylinami.

Gatunki niskie bardzo dobrze prezentują się na rabatach jako rośliny okrywowe i obwódkowe oraz w kompozycjach roślinnych ogródków skalnych. Otoczenie zbiorników wodnych obsadzone gatunkami pochodzącymi z wilgotnych siedlisk, w połączeniu z innymi bylinami, stwarza przyjemne, naturalne wrażenie. Większość gatunków traw wytwarza efektowne kwiatostany, które po ścięciu i zasuszeniu nadają się do tworzenia suchych kompozycji, natomiast pozostawione na roślinie są ozdobą ogrodu zimą. Materiały stosowane do suchych kompozycji to w większości kwiatostany traw jednorocznych.
W Polsce największe kolekcje traw znajdują się w Ogrodzie Botanicznym Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Bydgoszczy oraz w Katedrze Terenów Zieleni Akademii Rolniczej w Poznaniu.

Metody rozmnażania
Rozmnażanie generatywne. Materiałem siewnym traw są oplewione, bądź nieoplewione ziarniaki lub fragmenty kłosków. Nasiona traw wysiewa się wiosną do doniczek na głębokość około 1 cm, w podłoże przygotowane z ziemi kompostowej, torfu i piasku, w stosunku 3:3:1. Przy rozmnażaniu niektórych gatunków traw należy pamiętać o ich stratyfikacji, czyli przechłodzeniu nasion (np. ostnice). Najprostszym sposobem jest zadołowanie doniczek w gruncie przed nadejściem zimy. Uzyskane siewki rozsadzamy do pojedynczych doniczek z taką samą mieszanką glebową. Dobrze rozkrzewione rośliny sadzimy na miejsce stałe. Większość gatunków traw jednorocznych wysiewa się wiosną bezpośrednio do gruntu.

Przeczytaj również: Ochojniki

Rozmnażanie wegetatywne. Wieloletnie gatunki traw rabatowych przeważnie rozmnaża się wegetatywnie, dzieląc kępy na kilka części. Przed wysadzeniem do gruntu zaleca się skrócenie części nadziemnej do 1/3 wysokości w celu ograniczenia transpiracji. Podobnie dzieli się trawy rozłogowe i ten sposób rozmnażania nazywamy klonowaniem. Klonowanie jest głównym sposobem rozmnażania odmian traw, pozwalającym na zachowanie ich charakterystycznych cech. Innym sposobem rozmnażania wegetatywnego traw jest „żyworodność” związana z wytwarzaniem w kwiatostanach, zamiast ziarniaków, drobnych ulistnionych rozmnóżek. Opadając na powierzchnię gleby ukorzeniają się, dając początek nowej roślinie. Zjawisko żyworodności (viviparia) spotykane jest u traw rosnących w niekorzystnych warunkach klimatycznych, które nie pozwalają na rozmnażanie generatywne.

Trawy mniej znane
Są rzadko spotykane w centrach ogrodniczych i szkółkarskich w naszym kraju. Możliwość uprawy w warunkach klimatycznych Polski została potwierdzona w Ogrodzie Botanicznym IHAR w Bydgoszczy, gdzie rośliny te gromadzone są w specjalistycznej kolekcji. Ze względu na wysokie walory dekoracyjne warto zwrócić na nie uwagę podczas wyjazdów turystycznych do innych krajów, gdzie mogą znajdować się w ofercie handlowej.

Bambusy . Do uprawy w warunkach europejskich nadaje się ponad 20 gatunków i odmian, pochodzących ze strefy podzwrotnikowej i umiarkowanej. Znoszą spadek temperatury do -15 lub -20 °C, ale zwykle nie osiągają takich rozmiarów, jak w środowisku naturalnym. W ogrodach mogą być uprawiane ze względu na atrakcyjny, egzotyczny pokrój, jako rośliny soliterowe lub w grupach. Często wysadzane są w sąsiedztwie zbiorników wodnych, a także w pojemnikach, które w okresie zimowym należy przechować w chłodnym pomieszczeniu. Większość bambusów wymaga miejsc słonecznych, osłoniętych od wiatru. Najlepiej rosną w żyznej, próchnicznej, umiarkowanie wilgotnej glebie, o odczynie lekko kwaśnym. Dla zabezpieczenia przed mrozem zalecane jest okrywanie korzeni warstwą suchych liści, słomy i gałązek. W małych ogrodach należy pamiętać o ograniczeniu ekspansywności gatunków rozłogowych.
Bambusy niskie: Sasa pumila, Pleioblastus variegatus.
Bambusy wysokie: bambus lśniący (Fargesia nitida), Fargesia murielae

Wiechlina łąkowa

Przeczytaj również: Ogródek skalny

fot. Wiechlina łąkowa

Ostnice. Często są dominującym składnikiem w stepach, sawannach i zbiorowiskach naskalnych. Wytwarzają wąskie wiechy z dużymi, wąskimi kłoskami, zakończonymi długimi, często pierzastymi ośćmi, długości 5-50 cm, umożliwiającymi rozsiewanie ostnic przez wiatr i zwierzęta oraz wkręcanie ziarniaków w glebę. W Polsce można spotkać 4 gatunki ostnic, z których najbardziej znane to Stipa joannis i S. capillata. Wszystkie objęte są ścisłą ochroną, dlatego w ogrodach można wysadzać wyłącznie rośliny pochodzące ze specjalistycznych firm ogrodniczych.

Wiechliny. Rośliny roczne lub trwałe, kępowe albo rozłogowe, występujące w różnych strefach klimatycznych, od chłodnych i umiarkowanych po wysokogórskie rejony tropikalne. Niektóre gatunki wiechlin mają duże znaczenie gospodarcze, jako rośliny paszowe (łąkowe i pastwiskowe) oraz trawnikowe. Gatunki z rodzaju Poa można spotkać zarówno w siedliskach dobrze nasłonecznionych, jak też na terenach zacienionych. Cechą wspólną wiechlin są rozłożyste kwiatostany – wiechy z licznymi drobnymi kłoskami.
Wiechlina badeńska (Poa badensis), gęstokępowa, wieloletnia trawa, wysokości 20-40 cm, spotykana w zbiorowiskach muraw naskalnych w południowej i środkowej Europie, Azji Mniejszej i na Kaukazie. Wyróżnia się niebieskawo-zieloną barwą sztywnych, biało obrzeżonych liści oraz gęstymi, rozłożystymi, wybarwionymi na kolor słomkowy z odcieniem różu wiechami, 4-7 cm dł. W ogrodach może być stosowana jako roślina rabatowa oraz na skalniakach.
Wiechlina cebulkowata f. żyworodna (Poa bulbosa var. vivipara), trawa polecana do ogrodów skalnych jako ciekawostka ze względu na oryginalne wiechy, w których typowe dla traw kłoski zastąpione są cebulkowatymi rozmnóżkami, powstałymi na drodze wegetatywnej. Ten sposób bezpłciowego rozmnażania określany jest jako żyworodność (viviparia). W naturalnych warunkach gatunek występuje w suchych murawach o charakterze stepowym, na brzegach dróg, nasypach, wzgórzach i skałkach, zwykle zasobnych w wapń. Rozprzestrzeniony od Europy po Azję Mniejszą, Iran i Kaukaz.
Wiechlina sina (Poa glauca), trawa 10-40 cm wysokości, wyróżniająca się sinozieloną barwą liści, pokrytych woskowym nalotem i fioletowymi wiechami. Gatunek alpejsko-arktyczny, spotykany w górach całej Europy oraz w Azji i Ameryce Północnej. W Polsce rośnie tylko w Tatrach i na Babiej Górze, na piargach i żwirach oraz w szczelinach skalnych. W ogrodach może być uprawiana na dobrze nasłonecznionych skalniakach, na podłożu wapiennym.

Palczatka miotlasta (Schizachyrium scoparium), bardzo efektowny, wieloletni, kępowy gatunek, zmieniający pod koniec sezonu wegetacyjnego zabarwienie pędów i liści z niebieskozielonego na brązowopurpurowe. Źdźbła wyprostowane lub rozłożyste, 50-150 cm wysokości, z równowąskimi, płaskimi, owłosionymi liśćmi i wąskimi groniastymi kwiatostanami. Schizachyrium jest składnikiem północnoamerykańskiej prerii. Można go spotkać także na leśnych polanach oraz suchych wzgórzach i polach. W ogrodach należy uprawiać na umiarkowanie żyznej, przepuszczalnej glebie, w pełnym słońcu. Kwiatostany przydatne w bukieciarstwie.

Proso (Panicum clandestinum), wieloletnia kępowa trawa z krótkimi kłączami, podobna do niskiego bambusa (Sasa pumila). W ogrodach może być wysadzana w rozstawie 25×25 cm, w celu utworzenia zwartego, jasnozielonego pokrycia gleby Jesienią liście zmieniają barwę na purpurową Najlepiej rośnie na piaszczystej, ale umiarkowanie wilgotnej glebie.

Autor: Gabriela Majtkowska, Włodzimierz Majtkowski

Sending
Ocena artykułu
0 (0 głosy)