Błotnia leśna

Wolno rosnące drzewo osiągające 20-30m wysokości, o koronie luźnej, początkowo stożkowej, później bardziej okrągłej. Gałęzie odstają poziomo od pnia i przewieszają się na końcach. U nas przybiera często postać krzaczastą. Jego ojczyzną są południowo-wschodnie rejony Ameryki Północnej, gdzie rośnie na świeżych do wilgotnych i żyznych glebach o kwaśnym odczynie, na stanowiskach słonecznych. Odmiana kląży leśnej var. biflora toleruje więcej wilgoci i występuje na bagnach razem z np. Taxodium distichum - nierzadko drzewa większą część roku stoją pod wodą. Ich pnie są wtedy u podstawy mniej lub bardziej rozszerzone. Jej trzecia nazwa - drzewo tupelowe, wywodzi się z języka Indian Creek, którzy mianem tupelo określają drzewa rosnące na bagnach. Także gatunek nominatywny Nyssa sylvatica znosi dłuższe zalanie. Wytwarza silny korzeń palowy. Jest dość odporna na mrozy.
W Polsce kląża leśna zwana też błotnią leśną jest dotychczas rzadko spotykana. Ze względu na wysokie wymagania wodne zalecana do obsadzania zbiorników wodnych. Drzewo ładne, choć przez większą część roku raczej niepozorne. Po ciepłym lecie i jesieni liście kląży mogą natomiast przybierać spektakularne ubarwienie w kolorze żółtym, pomarańczowo-czerwonym i szkarłatnym. Ponieważ nie wszystkie drzewa rozmnażane generatywnie przebarwiają się równie intensywnie, wybrane rośliny rozmnaża się wegetatywnie. Dobra roślina miododajna. W USA miód pozyskiwany z jej kwiatów uważany jest za jeden z najlepszych. Drewno korzeni posiada strukturę gąbczastą i można je ścisnąć do 1/4 jego objętości. Po nasiąknięciu wodą powraca do swojej pierwotnej postaci. Wytwarza się z niego rurki używane w chirurgii do rozszerzania naczyń krwionośnych.
Liście rozwijają się późno, są odwrotnie jajowate, długości 5-15cm, przeważnie całobrzegie, z wierzchu błyszczące i soczyście zielone, od spodu niebieskawe. Drobne kwiaty pojawiają się w V/VI, są zielonkawe i niepozorne. Owoce dojrzewają od X, jajowate, długości ok. 1cm, niebiesko czarne.