Berberys pospolity

Krzew o wyprostowanych kolczastych pędach, zwisających łukowato na końcach, osiągający wysokość do 3m. Niegdyś pospolity w całej Polsce, obecnie spotykany już rzadko, gdyż został wytępiony z powodu rdzy źdźbłowej - choroby grzybowej traw i zbóż, której jest żywicielem pośrednim. Na zarażonym kłosie zboża wyrasta kilkucentymetrowej długości owocnia grzyba - sporysz, który jest trujący, ale wyciągi z niego są używane także w medycynie. Berberys zasiedla zbocza górskie, żywopłoty i obrzeża lasów na stanowiskach ciepłych i słonecznych. Ma niskie wymagania glebowe. Roślina miododajna. Krzyżuje się z berberysem thunberga. Dobry na nie strzyżone żywopłoty. Drewno koloru żółtego.
Obupłciowe kwiaty (V/VI) liczne w zwisających gronach na całej długości pędu, w kolorze jasnożółtym, miododajne. Wyrastają z nich czerwone jagody długości do 1cm. Dojrzewają w VIII-IX i pozostają na krzewach często całą zimę, jadalne, używane dawniej do wyrobu konfitur. Do drylowania stosowano zaostrzone gęsie pióra. Na kanciastych długopędach znajdują się liczne przeważnie trzyczęściowe ciernie. W ich kącikach rozwijają się skrętoległe, piłkowane i ciemnozielone liście, jesienią przebarwiające się na żółto lub czerwono.