Oliwnik wąskolistny

Niskie drzewo do wysokości kilkunastu metrów, przeważnie dużo niższe, z ażurową, rozłożystą koroną w kolorze srebrno-szaro-zielonym z krótkim pniem, często krzywym lub nawet położonym na ziemi. Oliwnik wąskolistny pochodzi ze strefy umiarkowanej Azji płd.-zach. aż po Afganistan. Został sprowadzony do Europy w siedemnastym wieku jako roślina ozdobna i rozprzestrzenił się w niektórych jej rejonach, szczególnie wzdłuż wybrzeży, jako że toleruje ubogie, piaszczyste i zasolone gleby. Rośnie szybko. Dość często spotykany w parkach i osiedlowej zieleni. Dobra roślina miododajna. Podobieństwo do oliwki europejskiej jest tylko powierzchowne.
Dosyć wcześnie na wiosnę pojawiają się pierwsze listki, ale ich rozwój trwa wolno i przyrost pędów rozpoczyna się późno. Młode pędy jak i liście są srebrzyście owłosione. Liście skrętoległe, skórzaste i miękkie, osadzone na krótkim ogonku, starsze z wierzchu robią się zielone. Blaszka liściowa lancetowata długości do 8cm z gładkim brzegiem. Jesienią opadają zmieniając tylko nieznacznie barwę. Kwiaty małe, pojawiają się w VI pojedynczo w kącikach liści na całej długości tegorocznych pędów bocznych. Z zewnątrz także srebrzyste, zbudowane z czterech wywiniętych płatków żółtych wewnątrz. Przyjemnie pachną. Owoce ze srebrzystym nalotem, elipsoidalne, długości do 2 cm, z dużą pestką, dojrzewają od IX, pozostają na gałęziach często do wiosny. Jadalne, ale suche i niezbyt smaczne. Pędy główne cierniste, pędy boczne bez cierni i cienkie, nie drewnieją i opadają razem z liśćmi. Kora szarobrązowa głęboko rzeźbiona, odchodzi od pnia włóknami.