Przepyszna i zdrowa żurawina

Owoce żurawiny

fot. Owoce żurawiny

Żurawina jest niewielką krzewinką, która należy do rodziny wrzosowatych (Ericacaea). Owoce tej rośliny są kwaśne, mało smaczne owoce, nie nadające się do spożycia w stanie świeżym. Dopiero po przetworzeniu stają się smakowite. Żurawina należy do czołówki roślin o udowodnionych właściwościach prozdrowotnych.

Żurawina jako jedyna cechuje się właściwościami umożliwiającymi jej zasiedlenie bardzo dobrze nasłonecznionych terenów torfowisk wysokich, o wysokim poziomie wody zimą i latem. W uprawie wykorzystywana jest żurawina wielkoowocowa (Vaccicium macrocarpon Ait.) pochodząca z Ameryki.

Cechą charakterystyczną dla tego krzewu jest łatwość wytwarzania krótkich, około 25 centymetrowych korzeni na każdej części pędów, po zetknięciu się ich z wilgotnym i kwaśnym podłożem. Cecha ta wiąże się z jej naturalnym środowiskiem, gdzie zasiedla torfowiska powstające z mchu, czy też bagienne bory. Podłoże, na którym rośnie żurawina nie powinno być zbyt wilgotne, ponieważ nie znosi nadmiaru wody w okresie wegetacji, przy jednoczesnej tolerancji takiego nadmiaru w okresie spoczynku zimowego.

Zobacz również: Groszek pustynny

Żurawina nie zrzuca liści na zimę. Najlepszym okresem do jej rozmnażania jest późna jesień, zima lub przedwiośnie.

Jest to roślina lubiąca miejsca słoneczne, osłonięte i odchwaszczone. Gleba musi być lekka, próchniczna i bardzo kwaśna. Warto wiedzieć, że latem żurawina nie znosi upałów i suszy. Korzystnie na rozwój żurawiny wpływa wysypanie na jej powierzchnię 15 centymetrowej warstwy kwaśnego torfu. Krzewy żurawiny należy sadzić w rozstawie 50×50 centymetrów, bądź nawet nieco większej. Luźne sadzenie będzie sprzyjać będzie wytwarzaniu się dużej liczby długich pędów wegetatywnych, przydatnych na sadzonki.

Żurawina ma niewielkie wymagania pokarmowe. Należy pamiętać o odchwaszczaniu, podlewaniu oraz umiarkowanym nawożeniu siarczanem amonowym w dwóch lub trzech terminach. Nawożenie przeprowadzamy maksymalnie do końca lipca, rozpoczynając je w momencie, gdy rośliny zaczną już rosnąć, czyli mniej więcej po upływie miesiąca od posadzenia.

Najlepszym terminem na sadzonkowanie jest koniec zimy i przedwiośnie. Sadzonki przygotowujemy z pędów przechowywanych w chłodnym pomieszczeniu, dbając o utrzymanie stałej wilgotności korzeni. Jeśli sadzonkujemy na otwartej przestrzeni, zabieg warto przeprowadzić na przedwiośniu, gdy podłoże będzie już rozmarznięte.

Przeczytaj również: Surfinie – japoński mix

Na sadzonki najlepiej wybrać długie pędy. Krótkie pędy owoconośne również się przyjmą, jednak wydane przez pęd owoce mogą osłabić wzrost młodych roślin. Wybrane długie pędy należy pociąć na 5 centymetrowe odcinki i wsadzić je w podłoże tak, by pąki znajdujące się w kątach liści stanowiły górną część tych sadzonek. Dolne liście należy oberwać.

Żurawinę możemy również sadzonkować bezpośrednio do doniczek, w których pędy pozostaną do czasu ich posadzenia na plantacji. Sadzonki należy zabezpieczyć przed wahaniami temperatury. Zbytni wzrost może przyczynić się do przerwania zimowego spoczynku roślin i w przypadku ewentualnego spadku temperatury, do przemarznięcia sadzonek.

Kwiaty żurawiny są owadopylne i samopłodne. Owocem jest mięsista, czerwona jagoda, osiągająca pełnię dojrzałości 80-100 dni po kwitnieniu. Owoce tej rośliny znane są z dużej wartości odżywczej, smakowej i leczniczej. Żurawiny w okres owocowania wchodzą mniej więcej w 3 lub 4 roku po posadzeniu. Plon, jaki powinniśmy uzyskać z 1 m² to około 2 kg.

Sending
Ocena artykułu
0 (0 głosy)