Orzech czarny

W swojej ojczyźnie, wschodnich terenach USA osiąga do 50m wysokości i jest tym samym najwyższym gatunkiem orzecha oraz jednym z najwyższych drzew liściastych. W Polsce maksymalnie do 30m. Kora głęboko podłużnie spękana o ciemnym zabarwieniu, dzięki któremu orzech czarny otrzymał swą nazwę. Wymagania siedliskowe podobne do orzecha włoskiego, preferuje gleby głębokie, żyzne ze stosunkowo wysokim poziomem wód gruntowych. Rośnie szybko, nadaje się do uprawy w całej Polsce, tylko w bardzo ostre zimy może nieco przemarzać. Orzech czarny zaczyna owocować późno, w wieku kilkudziesięciu lat.
Orzech czarny został sprowadzony do Europy około roku 1630, wytwarza masywny pień i potężną koronę i należy do największych drzew wysadzanych w naszych parkach i ogrodach. Jest tam również najczęściej spotykanym gatunkiem orzecha i o najładniejszym pokroju. Zakładano także leśne plantacje w celu pozyskiwania drewna. Jest ono jakościowo nieco gorsze od drewna orzecha włoskiego, lecz ma tę zaletę, że szybciej przyrasta. Głównie stosowane na meble, elementy wyposażenia wnętrz, wysokiej jakości wyroby stolarskie, drzwi, podłogi i boazerie. Ze względu na ciemny kolor, jest to ulubiony rodzaj drewna stosowany w połączeniach kontrastowych z jaśniejszymi gatunkami drzew. W Europie spotykany wyłącznie gatunek botaniczny, w USA wyhodowano odmiany owocowe. W sadach towarowych stosowany czasem jako podkładka do szczepienia orzecha włoskiego, lecz drzewa takie są słabego wzrostu, bardziej wrażliwe na mrozy i krótkowieczne, prawdopodobnie w związku z niezgodnością fizjologiczną. Uzyskano mieszańca z orzechem włoskim Juglans x intermedia, wyjątkowo szybko rosnące drzewo, osiągające w 10 lat wysokość 10m, o cennym drewnie. Na zachodzie Europy wzrasta zainteresowanie gospodarki leśnej tą hybrydą. W Polsce dorosły okaz znajduje się np. w arboretum w Wirtach.
Orzech czarny ma liście jasnozielone, skrętoległe, długości do 60cm, składające się z 15 do 23 owalnych, zaostrzonych na końcach i lekko piłkowanych listków bocznych. Miękkie w dotyku, o charakterystycznym dla wszystkich orzechów zapachu. Listka szczytowego najczęściej brak i dlatego liście sprawiają wrażenie parzystopierzastych. Jesienią żółte, utrzymują się najdłużej na drzewach spośród orzechów. Kwitnie najpóźniej z uprawianych u nas orzechów, w drugiej połowie V. Kotki męskie najkrótsze z orzechów, do ok. 10cm, zwisają licznie z gałęzi, pozostają zielone. Kwiaty żeńskie na końcach pędów w grupach do 3 sztuk. Owoce także późno dojrzewają, zaczynają opadać w połowie października, są okrągłe, średnicy do 5 cm, z zieloną, mięsistą, grubą okrywą, przyjemnie aromatycznie pachnącą, po opadnięciu owocu szybko czerniejącą. Znajdująca się wewnątrz pestka jest ciemna, bruzdowana i posiada bardzo twardą skorupę. Ponieważ tradycyjne dziadki do orzechów nie dają jej rady, w USA skonstruowano takowe specjalnie przeznaczone dla nich. Znajdujące się wewnątrz orzecha jądro jest smaczne, lecz trudno je wyłuskać ze skorupy.