Głóg jednoszyjkowy

Wysoki krzew lub osiągające do 10m drzewo o koronie nieregularnej, na starość okrągławej lub spłaszczonej. Występuje pospolicie w prawie całej Europie, Afryce Północnej oraz Azji Płd.-Zach. w widnych lasach i na ich obrzeżach, zaroślach. Ma niskie wymagania siedliskowe i toleruje wszystkie gleby suche do świeżych, lekko kwaśne do zasadowych, także mniej żyzne. Suche podłoże znosi lepiej od głogu dwuszyjkowego. Najbardziej odpowiada mu pełne nasłonecznienie. Rośnie wolno i jest długowieczny, żyje do ponad 1000 lat. Posiada wysoką mrozoodporność, dobrze znosi cięcie i jest odporny na działanie silnych wiatrów. Nadaje się dlatego zarówno na strzyżone żywopłoty ogrodowe, jak i niestrzyżone żywopłoty śródpolne. Z powodu roznoszenia przez niego zarazy ogniowej, choroby drzew owocowych, jest tępiony w pobliżu sadów.
Łacińska nazwa głogów Crataegus pochodzi od greckiego słowa "krataiós" = mocny, silny i odnosi się do jego twardego drewna. Obecnie jest już prawie nieużywane. Posiada bardzo drobne pory, jest czerwonawe i gładkie. Ze względu na interesujący rysunek stosowano je dawniej w snycerstwie. Służyło za materiał na trzonki narzędziowe i do wyrobu lasek. Głogi są ekologicznie bardzo wartościowe - kwiaty dostarczają pożywienia 163 gatunkom owadów, a owoce zjada 32 gatunków ptaków oraz kilka gatunków ssaków. Wypasano nimi świnie. Prażone nasiona służyły dawniej jako namiastka kawy, a sproszkowany miąższ dodawano do mąki. Owoce są jadalne, bogate w karoteny i witaminę C. W smaku jednak dość mączne, dlatego służą raczej jako dodatek do przetworów z innych owoców, tym bardziej, że bardzo dobrze żelują. Lecznicze działanie głogu odkryto dopiero w średniowieczu, a jego nasercowe właściwości w dziewiętnastym wieku. Pomógł w tym przypadek - gdy pewnemu hodowcy motyli zaczęły zdychać gąsienice, nakarmił je liśćmi głogu, a one natychmiast odzyskały wigor. Wyciągi z różnych części głogu znajdują zastosowanie przy wszelkich zaburzeniach i chorobach serca, działają także profilaktycznie nie wywołując przy tym efektów ubocznych. Głogowi od dawna przypisywano właściwości magiczne. W wielu gotyckich budowlach można odnaleźć go na malowidłach ściennych - oznaka jego znaczenia w wierze.
Kwiaty rozwijają się w V-VI, są szerokości do 1,5cm, zebrane po 5-6 w podbaldachy, posiadają jeden słupek. Owoce okrągłe do eliptycznych, grubości 9mm, ciemnoczerwone. Liście z 3-7 klapami piłkowanymi tylko na szczycie, jesienią najczęściej w kolorze pomarańczowym do brązowo-czerwonego. Ciernie długości do 2,5cm. Młode pędy przez krótki okres owłosione.